Terug naar overzicht

Brecht Hermans

Brecht Hermans speelde bij Theater Babel Rotterdam in de voorstellingen Ont-heemd en Het gedroomde cafe. Samen met kunstenaar Hans Bossmann zette hij het project Zelfportretten van Delfshaven op, waarin Hans, Brecht en verschillende acteurs van Babel een tour maakten langs ontmoetingsplekken in Delfshaven om ter plekke samen met bewoners en bezoekers op XXL meubels te tekenen en verhalen te delen. Daarnaast is Brecht als PR medewerker verantwoordelijk voor het schrijven van nieuwsbrieven, teksten voor de website en de Babel-facebookpagina.

 

Je kan hem contacteren via brecht@theaterbabelrotterdam.nl en neem ook eens een kijkje op zijn eigen website: www.brechthermans.be.

 

 

Wat is je naam?
Brecht

 

Waar ben je geboren?
Hasselt (België)

 

Wat is je beroep?

Acteur, theatermaker, muzikant en schrijver. En ik help andere kunstenaars met hun administratie.

 

Hoe lang al?

Ik ben afgestudeerd in 2010, maar mijn eerste eigen voorstelling schreef en regisseerde ik in 2006.

 

Wat vind je het leukst aan je beroep?
Dat ik met zoveel interessante en leuke mensen mag samenwerken en mooie dingen maken.

 

Wat is je hobby?
Piano spelen, naar de film gaan en zwemmen.

 

Welke eigenschap aan een mens vind jij belangrijk?
Empathie.

 

Welk mens bewonder jij?
Mijn oma.

 

Wat is je meest uitgesproken eigenschap?
Vrolijk en vriendelijk.

 

Wat wil jij de mensen vertellen?

Sta open voor het verhaal van de ander. Iemand ontmoeten die je niet kent, is spannend. Maar het is de beste manier om te groeien als mens. Wees een beetje lief voor elkaar.

 

Wat wil je leren?
Hoe ik bijen kan houden. Hoe ik meer rust in mijn hoofd krijg (misschien wel door bijen te houden).

 

Wat vind je mooi aan je uiterlijk?

Mijn onderarmen.

 

Waar kunnen we je voor wakker maken?

Tiramisu. Of als het huis in brand staat. En anders wil ik liefst dat je mij laat slapen.

 

Wat is je dierbaarste bezit?
De knuffel die ik kreeg bij mijn geboorte.

 

Wat is je mooiste herinnering?

Een van mijn mooiste herinneringen is toen ik net afgestudeerd was en we met een voorstelling tien dagen op het festival Theater Aan Zee stonden. We waren met drie spelers en waren ook heel goede vrienden van elkaar. We sliepen samen in een appartementje dicht bij het strand. We konden zo onze kleren uittrekken en de zee induiken. Ik was afgestudeerd en klaar voor het echte leven. Ik had het gevoel dat ik aan het begin stond van een leven vol leuke avonturen. En in zekere zin was dat ook zo. Al is het leven nu ook weer niet altijd leuk.

 

Wat is je meest verdrietige herinnering?
Toen het niet goed ging met mijn moeder. Mijn vader en ik brachten haar met de auto naar het ziekenhuis en zij stapte uit. Haar alleen te zien weglopen en te beseffen dat ik niets voor haar kon doen, vond ik heel zwaar. Mijn vader en ik zaten nog een tijdje zwijgend naast elkaar in de auto. We hadden geen woorden waarmee we elkaar konden troosten.

 

Waarom heb jij voor het laatst gehuild?
Ik huil wel eens met films op televisie. Vooral wanneer het ergste is geweest en er weer hoop is, dat ontroert mij het meest. Onlangs keek ik naar Frozen II en moest ik een beetje huilen van verdriet toen de sneeuwman Olaf stierf, maar ik huilde pas helemaal van ontroering toen hij weer leefde.

 

Met wie zou je weleens willen eten?
Heeeeeeeeel graag met Madonna. En bij voorkeur legt ze dan het hele personage Madonna van zich af en kunnen we een gesprek voeren van mens tot mens. Er moet zelfs niet gepraat worden: zwijgend tegenover elkaar zitten en genieten van het eten vind ik ook prima.